Eindelijk september is daar, terug naar 't school voor Nico en feitelijk ook voor mama, terug gaan lezen en terug gaan vergaderen.

Gisteren reeds een eerste test afgelegd met het invullen van de schoolfiche. Wat mezelf betreft is dit gemakkelijk, maar wat mijn ex-wederhelft betreft is dit heel moeilijk. Vul maar eens een beroep in als je het zelf niet weet. Of de nationaliteit van de tweede mama als je het zelf niet mag weten.

Ondertussen ben ik ook terug beginnen werken. Na mijn afkeuring terug in hetzelfde beroep. Maar minder uren. Ook moet het meisje leren van de deur achter haar toe te trekken en alles daar laten en aan een normaal goed tempo te werken. Allemaal veel moeilijker als het lijkt. Zeker als er uit je het strijkijzer op je nieuwe post chocomelk op de baas zijn hemd komt. Vraag me feitelijk af waarom die voor mij niet meer komt. Maar ik doe rustig mijn werk en probeer me niet druk te maken.

Dank zij injecties kan ik het voorlopig nog volhouden.

Ondertussen betekent september ook terug meer regelmaat in de behandeling bij mijn psycholoog. Misschien lucht dat ook wat op.

En wat september ook betekent dat ik opnieuw werk bij één van mijn bejaarden, die ik heb meegenomen naar mijn nieuw bedrijf. En die nu wekelijks geen kwartiertje bezoek meer van mij krijgt maar vier uur met me is opgeschept. Na die vier uur blinken zijn oogjes en dat doet me deugd. Das de beloning waar ik voor ga!