Ja, tijdje geleden dat ik hier ben geweest. Maar mijn reorganisatie woede is nog niet over. Na de crash van de computer is het wel gemakkelijker alles terug eens vast te nemen en een goede plaats te geven op dit ding.

Ook in het persoonlijk leven begint het tij te keren. 't Werd tijd, na zoveel jaar van angst en schrik begint die op te slaan in woede. Hetgeen naar 't schijnt een logische stap is, maar één die meer energie geeft als de angststap.

Ook het zoeken naar werk ondanks de medische afkeuring begint te lukken. Het is even zoeken om in de malle molen je weg te vinden hoor. We lijken er te komen.

De rest vertel ik wel eens een andere keer. Beloof een beetje meer langs te komen. En ben goed begonnen maar mijn vingers doen pijn van het typen in het steunverband, dus eventjes rusten.

Doei, lieve mensen

Neen, niet alleen mensen crashen computers doen dat ook. En je bent altijd wel iets kwijt.

Toch is het een moment van bezinning of je dit ding wel nodig hebt.

Conclusie: het is een prachtig verbindingsmiddel met andere mensen en een krachtige informatie verzamelaar.

 

 

Met andere woorden: I'm Back, mistte jullie me ?

Ja, het gaat hier een tijdje slecht. Terwijl alles op zijn pootjes valt. Het huishouden, de relatie Nico met zijn papa en mijn broer die terug op eigen benen staat. Blijft Vicky ver achter.

Het liefst zou ik wegkruipen ergens in een berggrot, bij een vuur om gewoon te denken.

Maar dat laat deze hedendaagse maatschappij al lang niet meer toe. Neen, tijd is geld.Daarbij denkende personen zijn gevaarlijk voor een maatschappij.

Merk je heel goed in het solliciteren, van het moment dat je een gedacht hebt ben je afgekeurd. Niet omwille van het gedacht, maar voor het hebben van een gedacht. Ze hebben liever robotjes die lekker doen wat zij willen. Dat een alleenstaande moeder, moet denken om te overleven is bij hen nog niet opgekomen.

Mijn broer heeft nu na lang wachten een studio voor hem alleen. En heeft achter een lange maand mijn woning verlaten. Oef, mijn wagen en mijn routine terug. Terug koken wat ik wil, terug gewoon alleen zijn met Nico. Begin wel een oude zeur te worden vinden jullie niet.

Volgens mijn psycholoog ben ik gewoon meer aan het opkomen voor mezelf. Wat kunnen ze het mooi verwoorden.

Groeten,

Vicky

Mijn huisje wordt sinds enkele weken geïnvaseerd door mijn einige broer die zijn vriend in Nederland verlaten heeft en wacht totdat zijn studio vrijkomt. En waar ik hou van stilte en rust, en daar echt voor moeten vechten heb en nog alle dagen moet vechten om niet uit dit leven weg te gaan.

Daverd er nu elke dag door mijn huis het geluid van de TV van 's morgens, als hij opstaat (ben hem gelukkig enkele uren voor) totdat hij gaat slapen. In de week valt dit nog mee dan gaat hij werken. Maar dit weekend is een heel lang, pasen wordt niet gevierd. Hij vindt dit geen feest en mijn zoontje is niet thuis om mee te vieren. Neen, pasen werd een boek opgesloten in mijn slaapkamer, om toch een beetje stilte te hebben.

Ondertussen is de bronchitis onder invloed van antibiotica, gewoon van beestje verandert, dus dinsdag een zware dag, eerste werk naar de psycholoog 's morgens en naar de dokter 's avonds. En beide gaan hetzelfde voorschrijven, RUST.

Ja, eerst en vooral vrolijk paasweekend iedereen.

 

Voor de rest nog weinig nieuws, de zware bronchitis kluistert me vast aan mijn huis. Langs de ramen sijpelt de zon binnen en door een kiertje geniet ik van de lentegeuren.

 

Groeten,

Vicky

 

Hoera, heb de computer verovert. Mijn man nummer 1 (=konijn) zit met man nummer 2 (= broer die hier logeert) in de zetel. Mijn man nummer 3 (= mijn zoontje) zit te spelen en te zeuren om op de computer te kunnen.

Terwijl mama, met de negende zakdoek voor vandaag achter de computer zit. Ja, het is weer zo ver heb ook een virusje op bezoek. Gelukkig is deze geslachtsloos want anders zat ik met vier mannen op mijn dak.

Hoop in ieder geval dat jullie van het zonnetje profiteren, zeker de dames met dakterrasje.

Groeten,

Vicky

Een vriend is een tochtgenoot

die mij zegt in de woestijn:

de oase kan niet ver meer zijn.

 

Een vriend is een tochtgenoot

die me zegt bij de oase:

het beloofde land zal nog veel mooier zijn.

 

Een vriend is een tochgenoot

die weet wanneer

ik in ademnood verkeer

en dan met mij in trage stap wil verder gaan

Eugene Laridon

Hieronder een citaat van Socrates, die wederom gelijk heeft. Ik ben daar het levende voorbeeld van vrees ik. Dit is vorige week beaamt door mijn huisarts. Die hoewel er eerst tegen, het nu wel ziet zitten dat ik met verdiep in de filosofie. Hij kwam af met dit citaat.

 

 

Mijn ondervinding is dat je inderdaad maar bij dingen stil staat als je een bepaald leven achter de rug hebt, en spijtig genoeg is dat nooit een goed en gelukkig leven.

Groeten,

Vicky

Jullie zijn wel heel snel ongerust, hoor. Ben al lang terug, gisteren naar de psycholoog geweest en het is wonderbaarlijk iets beter, zou ook wel aan het weer kunnen zijn. Storm, heeft raar genoeg een kalmerend effect op me. Gisteren hadden we het tijdens de consultatie onderandere over Emily Dickinson en Willem Elschott.

Maar vandaag wil ik jullie eerder trakteren op een gebed, dat ik gevonden heb in de catechismus van mijn moeder zaliger.

BEMINNELIJKE MOEDER,

bid voor ons

Moeder Gods en Moeder mijn,

Laat mij gans de Uwe zijn:

De Uwe in leven en in dood,

De Uwe in rampen, vrees en nood,

De Uwe in kruis en bitterheid,

De Uwe in tijd en in eeuwigheid.

 

Moeder, op U hoop en bouw ik,

Moeder, op Uw hart betrouw ik,

Moeder, goede, waak op mij,

Moeder, machtige, sta bij.

 

Steun, o moeder, mijn gebeden:

Help me, Moeder, moedig strijden:

Leer me, Moeder duldend lijden:

Hoed, o moeder, al mijn schreden.

 

Gij kunt mij helpen, o machtige!

Gij wilt me helpen, meedogende!

Gij moet mij helpen, o lieflijke!

Gij zult mij helpen, barmhartige!

 

Gij toevlucht der zondaar, in leed Troosteres.

Gij vol van genaden, ons Middelares.

Gij hoop van deze aarde, gij hemelsieraad,

Gij hulp van de christ’nen en toeverlaat.

 

Wij heeft ooit vergeeft om uw bijstand gevraagd?

Wij heeft onverhoord U zijn zorgen geklaagd?

Daarom, als een kind, keer ik immer tot U:

Gij, die mij beschermde voorheen, help ook nu:

Dit woord heeft menig beproefd verblijd:

“Maria helpt allen, alom en altijd.”

Op U, die zovelen den hemel ontsloot,

Op U zal ik roepen in ’t uur van mijn dood.

P. Andreas Bosteels

Ja, soms moet ik ook eventjes kankeren. Bevoorbeeld over de afgelopen week. Maandag naar mijn vaste vriend, mijn psycholoog dat is een hoogte en laagte punt in de week. Mensen die daar naar toe gaan zullen dit herkennen. Je komt met een vol hoofd terug, en 't is geen zagemeel dat daarin zit.

Dit maandagavond hou ik het dus rustig. Dinsdag voel ik me een hele dag uit de plooi en woensdag ben ik terug een beetje normaal. Wat heb ik dan op het programma, een vergadering en oudercontact met juf, zorgjuf en CLB-contact over mijn zoontje. Hierin wordt besloten te werken aan zijn maskertje. De laatste tijd maskeert hij de boosheid van zijn falen, door de clown uit te hangen. Niet dat hij stout is hoor. Neen, hij vlucht weg in zijn eigen wereld en speelt bijvoorbeeld een robot. Zijn schoolpunten zijn goed, maar zijn gedrag is minder. We besluiten dit duidelijk te vermelden op zijn gedragsblad. Gevolg, zoon geeft toe wat er gebeurt en we hebben donderdag morgen nog een leerlingjufcontact op 't school voor de bel gaat. Dan naar de dokter voor spuitjes in mijn nek en vervolgens verder alles in orde brengen voor Nico, we gaan op zoek naar creatieve ideën voor zijn boosheid op 't school te kunnen verwerken.

Ondertussen valt jan en alleman binnen, meestal met slecht nieuws. En nu zit ons Vickytje met een dikke verkoudheid. Dus als je een paar dagen niet hoort, 'k lig in mijn bedje. DOEI DOEI.

Ja, het begint hier op Space eventjes terug druk te worden. Ook ik probeer terug regelmatig langs te komen.

Morgen heb ik weer eens een vergadering met het CLB over de school en Nico. Heb sterk de indruk, dat ze via ons een voeling op 't school proberen te krijgen. In de band Nico-Papa doen ze echter weinig, en het zou voor Nico zou goed zijn als die eens steviger zou zijn.

Maar ondertussen zijn we stil gevallen in de keuken, de rode kool en witte kool zitten in de diepvries en we gaan er vandaag terug aan beginnen. Verse appelmoes met vers gesneden frietjes en een kippetje uit de oven. Zegt dat jullie iets ?

Met ons vickytje gaat het echter slechter en slechter. De spanningen stijgen steeds hoger en hoger. En het begint langzaam aan een lichamelijke tol te eisen. Gelukkig kan ik de mensen rond mij nog helpen en heb ik een geduldige psycholoog die dat allemaal eventjes laat rusten en gewoon voltijds aanwezig is.

Duimen jullie voor morgen, de vergadering als ik die overleef is mijn week halfweg en stoppen mijn handen misschien met beven.

Groeten,

Vicky.

 

Gisteren was weer zo'n dag, Nico stort in elkaar op 't school en mama wordt aangevallen door een dokter met een spuit in de hand. Maar we redden het weer eens.

De oefeningen die op 't school niet lukte zijn gemaakt, het nekje doet een beetje minder pijn. En de witte kool die heeft de stress moeten ondergaan. Ze is in een reuzentempo geschaafd, geblancheerd en ingevroren. Nico valt even terug op weinig eten, dus eventjes het eten op hem afstemmen en de witte kool laten bekomen in de diepvries.

Groeten iedereen.

 

Wel, mijn moeder was een geweldige kok. Niet de keuken die we nu kennen maar onze gewone keuken. En het is dit dat terugkomt. Na de aardbeienconfituur heb ik me nu laat verleiden door een witte en een rode kool. Neen, niet lachen. Zo van die grote bollen die in de groentenwinkel liggen.

Dus gisteren, ging de eerste eraan. Je neemt je mes en snijdt hem aan stukken. Dan laat ik even de vooruitgang zijn werk doe en gaat die stukken in de keukenrobot.

Maar dan gaat alles de pot in met daarboven op de oude appeltjes, want er zijn maandag nieuwe appeltjes gehaald bij de fruitboer. En terwijl mijn buurvrouw haar babbeltje komt doen zoals elke dinsdag. Staat er een grote pot te sudderen op het vuur. En weer vult mijn huis zich met geuren van vroeger. De geur van vers gemaakte rode kool. En de diepvries die vult zich ook met porties rode kool.

Nu hebben ik nog een witte kool op te slachten, misschien is dat wel voor vanavond.

Ja, rare titel. Maar alles is terug rustiger geworden. Enkel mijn hartje tikt nog een beetje door. Nico zijn buil staat er nog maar begint mooi geel te worden. En de korst tegen zijn oog is aan het wegtrekken. Maar hij loopt er gespannen bij. Vandaag nog geen buren over de vloer gehad, enkel mijn lieve vriendin over de e-mails. Het blijkt dat we zowel vrienden als lotgenoten zijn.

Gisteren bij de psycholoog geweest. Zonderlinge kerel, zoals de meeste van mijn vrienden-kenissenkring. We hadden een cadeautje voor hem gemaakt. En nu niet lachen: een pot zelfgemaakte aardbeienconfituur. Ik heb wel gezegd niet lachen. Zowel het geven van een cadeau, als het maken van die confituur was therapeutisch.

Het geven was een blijk van respect, hij doet heel veel voor me. Dagelijks leest hij mijn dagboekfragment, in tijden van crisis kan ik hem bellen en hij neemt mijn minder goede momenten erbij. Tevens heeft hij Nico reeds lang in therapie en volgt hij die nog steeds op.

En de geur van prutellende confituur, brengt me terug naar vroeger.

En nu ga ik afsluiten om verder te e-mailen met mijn vriendin.

PS : zij is getrouwd en ik ben niet voor de vrouwen. Voordat ik daar weer uitnodigingen voor krijg.

Groetjes,

Vicky

Ergens op het internet staat een gedicht, ga niet zeggen waar. Maar het was raak, niet slecht bedoeld hoor. Men vergelijkt me met een aardbei, de kers op de taart. En wat ze zegt is heel erg waar. Het gedicht gaat over vriendschap, een klein gebaar, en hoe verschillend die vrienden kunnen zijn.

Ga het verhaaltje dat het gedicht voor afging hier met jullie delen:

 

Nieuwe maand, en vanavond komt mijn zoontje terug thuis. Morgen begint school terug en zo gaat alles zijn gangetje.

Toch veel maartse groeten van mij aan iedereen.

 

Dagdroom

 

Ik zit in het gras tegen een oude boom

Ik voel met hier totaal niet alleen.

Met geen mens om me heen.

Zelfs de tijd passeert en geeft geen gil

 

Hier ben ik één met moeder natuur

en zo’n geschenk is helemaal niet duur.

Het kan aan ieders voeten liggen,

je hoeft er maar om te gillen.

 

Vind je plek bij boom of rots,

of bij beek of rivier !

Het is helemaal niet dier !

 dier = duur

Uiten

 

Komaan gooi het eruit

laat de woorden buiten.

Laat ze dwarrelen in de wind,

Laat ze klinken in elke zin,

Laat ze openen en toeslaan deuren.

 

Bevrijd je hart !

Doe niet zoals ik,

Slik ze niet in !

 

Ouders, onze alle eerste goden

die we aankijken met grote kinderorgen

voor sommigen eindigt dit in genot

voor anderen wordt dit hun noodlot.

 

Hopelijk ken je het genot

en zijn ze nu voor jou nog steeds een soort god.

Een goede god, een troostend begrip

zo'n paartje wens ik iedereen toe.