Derde schoolweek en het was een lange. De eerste dagen was de juf ziek, maar spijtig genoeg de pestkoppen niet. Deze keer blijkt zelfs dat ze zich organiseren in groepjes en tot stampen en schoppen overgaan. Dinsdag was het Nico zijn beurt, donderdag rinkelde de telefoon want toen kwam Yonas vol krassen in zijn gezicht thuis en die mama moest met iemand praten. Raar, dat ze altijd mij daarvoor pikken. Vrijdag had Nico dan een woedebui omdat de andere kinderen de regels niet volgen. In deze maatschappij wordt het volgen van regels immers bestraft maar mijn zoontje heeft dat nog niet begrepen, gelukkig. Dus daar stond de juf weer achter me, ook om te praten. En dan vraagt men soms waar mijn energie naar toe gaat.

Langzaam aan herstel ik van de confrontatie met het verleden, die mijn huisdokter op mijn dakje heeft gegooid. Spijtig genoeg zijn die mensen helemaal niet psychologisch begaaf, maar ondertussen zit ik er wel mee. Op het moment dat de psycholoog me een beetje meer vrijheid geeft.

Maar er staat te veel op het programma, nu is het vooral het werk volhouden. Maar ook is er vandaag een cultuurhappening aan het einde van de straat op het kerkplein, gekoppeld aan het verkoop van afgedankte boeken door de bibliotheek. En er heeft iemand me ingefluisterd dat zelfs aan winkels de paddestoelen uit de grond komen. Misschien moet ik daar ook maar werk van maken.

 

Lieve mensen,

 

We zijn in de tweede schoolweek en het noodlot heeft toegeslagen. Nico is gepest en heeft zich zeer droevig gevoeld. Maar de juf heeft het gezien en hem vrij goed opgevangen. Ze was wel aangedaan dat hij zo emotioneel kan zijn. Maar ja, die appel en de boom zeker.

Maar er is overleg en deze jonge maar lieve en kordate juf komt er wel. Nico heeft zijn verhaaltje thuis gedaan en langs deze omweg komt het nieuws ook naar de juf in de vorm van een mooie brief. Wel goed dat ik heb leren schrijven.

Voor de rest komt hij met stralende oogjes naar huis en dat doet ook goed. Ook mijn Louis zijn oogjes blijven stralen als hij me ziet en dan vooral op het einde als zijn huisje terug blinkt.

 

Wat mij betreft, ergens vind ik meer energie. Ook het werken voor een ander publiek op de andere post is minder belastend. En ik heb geen chocomelk meer uit zijn strijkijzer zien komen. Ik vind alleen in verschillende hoekjes werk. Ben zeker een jaartje zoet. Maar zo heb ik het graag, zou me niet willen vervelen.

 

En nu ga ik afsluiten lieve mensen, woensdag vrij dag, maar ik moet naar mijn doktertje Koen voor spuitjes in mijn nekje. En dan naar 't school, dan om schoenen. En dan Jerome helpen met het groot vuil buiten zetten want er zit een heel gedeelte bij van zijn overleden dochter. Dus dat wordt wel eventjes moeilijk.

 

Groetjes aan iedereen.

Vicky

Eindelijk september is daar, terug naar 't school voor Nico en feitelijk ook voor mama, terug gaan lezen en terug gaan vergaderen.

Gisteren reeds een eerste test afgelegd met het invullen van de schoolfiche. Wat mezelf betreft is dit gemakkelijk, maar wat mijn ex-wederhelft betreft is dit heel moeilijk. Vul maar eens een beroep in als je het zelf niet weet. Of de nationaliteit van de tweede mama als je het zelf niet mag weten.

Ondertussen ben ik ook terug beginnen werken. Na mijn afkeuring terug in hetzelfde beroep. Maar minder uren. Ook moet het meisje leren van de deur achter haar toe te trekken en alles daar laten en aan een normaal goed tempo te werken. Allemaal veel moeilijker als het lijkt. Zeker als er uit je het strijkijzer op je nieuwe post chocomelk op de baas zijn hemd komt. Vraag me feitelijk af waarom die voor mij niet meer komt. Maar ik doe rustig mijn werk en probeer me niet druk te maken.

Dank zij injecties kan ik het voorlopig nog volhouden.

Ondertussen betekent september ook terug meer regelmaat in de behandeling bij mijn psycholoog. Misschien lucht dat ook wat op.

En wat september ook betekent dat ik opnieuw werk bij één van mijn bejaarden, die ik heb meegenomen naar mijn nieuw bedrijf. En die nu wekelijks geen kwartiertje bezoek meer van mij krijgt maar vier uur met me is opgeschept. Na die vier uur blinken zijn oogjes en dat doet me deugd. Das de beloning waar ik voor ga!