Het leven verandert terug. Het meisje heeft haar PAB-toekomst op gegeven. De meeste mensen die zo'n persoonlijke assistent willen, willen je 's avonds en in het weekend. En als alleenstaande met kind gaat dat weer niet.

Dus terug naar het poetsen ondanks de fysieke problemen. Meisje moet het leren rustiger aan te doen en zich minder schuldig te voelen als ze een foutje maakt.

Voor de rest is het einde van de vakantie in zicht, joepie. Meer volk rond me en meer afleiding voor mijn zoon. Die er feitelijk geen zin in heeft.

 

Oké, hoewel het weer de mist in gaat met één buur. Zijn we gelukkig want het gaat beter met de andere buren. Voorlopig heb ik dus, thuiswacht dienst. Ik ben voor een aantal maanden een poes rijk en ook de onderbuurvrouw, geeft me haar post, vuilbakken en bloemen voor veertien dagen in bruikleen. Dat met de dagelijkse babbeltjes met de andere oude van dagen houdt me heus wel zoet.

 

Mijn werk is het verzorgen van een gehandicapte dame aan huis. We zien wel hoe het verder loopt. Zulke dingen zijn in het begin moeilijk te zeggen, het klikt precies niet. Ofwel kan ik mezelf niet meer weerschrijven in functie van een andere. Een goede bespreking met mijn psycholoog zou helpen, maar die is ook op vakantie. En neen, die heeft me geen vuilbakken, bloemen of poezen in bruikleen gegeven, gelukkig maar.

 

Groeten,

Vicky

Het is een beetje druk in mijn leven. Sinds vorige week terug gaan werken, maar vijf uur per week. Maar een stevige inloop om in een nieuw beroep te beginnen.

Voor de rest een hele hoop buren die steunen op de beschikbaarheid van hun Vicky. Vuilbakken buiten zetten en bloempjes verzorgen voor als ze weg zijn. De zorgen aan horen en de ouden van dagen doen glimlachen. Daartussen dan nog Nico zijn huiswerk in voorbereiding op het schooljaar, wat ook een uurtje per dag in beslag neemt. En dan nog koken, wassen en plassen.

Toch schrijf ik nog dagelijks in mijn dagboek voor de psycholoog en slaag ik erin rustig te blijven en een beetje meer energie te hebben. Misschien ook wel te wijten aan de rust die voorlopig in het gebouw heerst, nu ik en de buurvrouw in een conflict zitten. Raar maar waar, ons Vicky is boos geworden en heeft heel zenuwachtig en luid haar gedacht gezegd. Dat gecombineerd met vroege ochtendfeestjes als respons op de nachtfeestje, heeft de volumeknop van de discotheek omlaag gedraaid. In de plaats van naar elkaar te gapen, praten de rest van de buren terug met elkaar. En vanmorgen toen ik de zwerfkat ging eten geven, ben ik al bij een buurvrouw thee gaan drinken. Heb wel een vuilbak meer om buiten te zetten. Maar ook een goed gevoel bij gekregen en de bijnaam 'Het moederke'.

Doei, lieve mensen