Vicky's profileVicky's spacePhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
|
PijnPijn
Iedere mens wordt in zijn leven geconfronteerd met pijn, sommige veel en sommige weinig. Maar het is zo’n subjectief gegeven, wat mij pijn doet, deert een ander niet. Ik mag zeggen dat ik in mijn leven veel pijn heb leren verdragen, toch kroop ik dit weekend van de pijn. Ik kan geen pijn verdragen die knagend is en niet te verklaren. Ja noem me maar kleinzerig. Maar ik zet met veel plezier een mes in mijn eigen vlees tot ik bloed zie, of stamp m’n eigen een blauwe plek. Ook tegen slagen en verwondingen kan ik heus wel tegen. Ze doen maar het geneest wel. Want er is één pijn groter als al de vorige die niemand ziet. Hetgeen de mensen het pijn van het hart noemen. Ja, die littekens die woorden, verwijten en doodzwijgen maken. Ze zijn zo diep en zo moeilijk te genezen. De dader draait zich om, meestal niet bewust van wat hij gedaan heeft, maar het slachtoffer blijft achter. Niet alleen er zijn altijd mensen om je heen, maar wel eenzaam. Wat deze littekens drukken een stempel om je geweten. En nu het goede nieuws ze zijn het bewijs dat je een geweten hebt ! Door alle dun en dik, ben jij als slachtoffer degene met een geweten, de persoon die alles weet en als je ontsnapt en overleeft. Ben jij als ware de oud strijder, die in zijn hoekje zit, met zijn waarheid en wijsheid. Maar die vermeden zal worden als de pest wat je doet denken aan slechte dingen of slechte tijden. En nu komt het : aan alle slachtoffers, misschien wordt het eens tijd dat wij ons hoofd in de hoogte steken. En zeggen tegen alle tegenspoed in, we zijn er nog en we hebben recht op onze plaats in deze wereld en op nog zoveel meer. Misschien wordt het tijd dat onze daders ons dagelijks zien staan, en zien dat ze ons allemaal maar sterker hebben gemaakt. Ik kan jullie verzekeren, ik zou het wel willen doen en soms zou ik het ook kunnen. Maar er zijn dagen dat ik terugtrek en tijd voor mezelf wil. Ja, wat je niet breekt maakt je sterk. Maar zelfs als je gebroken bent tot op de bot van je ziel, is er nog altijd ‘leven’ met al zijn aspecten. Ze hebben een andere betekenis en het is heel moeilijk ze te plaatsen. Je wordt terug op de schoolbank gezet met als enige taakopdracht je leven. Ze zeggen je moet vooruitkijken er is een horizon, maar ze vergeten dat je een last draagt op je rug en deze in die horizon moet plaatsen, want het zal nooit weg gaan, het slijt dan wel zeggen ze. Wel neen, slijten doet het ook niet. Het doet niks, het is er !
donderdag 17 juli 2008 Terugblik op 3 juliEen lieve dame doet mij terugblikken op 3 juli. De start van mijn nieuw leven gaat hobbelig maar zeker, ben ten eerste al gestart met te melden dat ik ander werk zoek.
Waarom ik in behandeling ben, zal ik hier nog niet zeggen. De zaken liggen nogal gevoelig en moeilijk, praten lukt nog niet goed met medisch opgeleide personen. Maar ik vind voorlopig opluchting in schrijven. Wat door mijn leven psycholoog allemaal wordt doorlezen, arme man.
En tevens heb ik enkele creatieve uitbarstingen. Ik gebruik tot mijn grote opluchting nu een mesje op wenskaarten te maken.
Verder doe ik jullie allen de groetjes.
Een wandelingWandeling met veldbloemen
Vandaag ben ik mijn wagen gaan parkeren voor de veilingzaal, voor vanavond naar de veiling te gaan. Van deze gelegenheid gebruik gemaakt om met mijn stok door te wandelen naar de CM-brievenbus. Als men daar de baan oversteekt komt men op een wegeltje waar je tussen twee fabrieken door naar de Scheldekant gaat. Eerst ga je langs de kleine werkmanswoning van de straatzijde met hun met beton afgebakende tuintjes. Ik pluk op het einde van de betonen platen waar een attent persoon in plaats van het onkruid weelderig te laten tieren, lavendel heeft geplant, enkele lavendeltakjes af. En ga instinctief van het ene onkruid naar het ander verder tussen de fabrieken door, al gauw heb ik een boeketje veldbloemen in mijn hand. Terwijl ik de fabrieksgebouwen achter mij laat, hoor ik de stilte van de natuur, enkel gestoord door de vogels. Er is geen mens te zien op deze weide tussen industrie, Schelde en beschaving. Men voelt zich alleen op de wereld en toch ook niet, want de natuur is overal aanwezig en omarmd je ongenadig. Het pas afgemaaid gras omzoomd een stuk hoog gras dat men duidelijk doelbewust heeft laten staan. Ik begeef me ook hierin om nog enkele bloemen en om te genieten van de veelvoud dat dit spektakel biedt. Het is echter te moeilijk wandelen en ik besluit om voor het grensgebied te kiezen, zijnde het gemaaide gras. Ik vervolg in stilte vol bewondering en ingetogen mijn weg.
n teleurgesteld als ik een andere eenzame wandelaar met zijn hond zie. Ze verbreken de stilte en de eenzaamheid die me vulde en deugd deed. Ik neem het pad dat ze opkomen en ga terug naar het verharde pad aan de Schelde kant, en hoor verbaasd een andere natuur die van klotsende golven tegen de stenen, van ruisen van de bomen in de wind. Door de verstoring heeft de natuur zich ook aangepast, de vogels zijn weg. Enkel het doek is gebleven, de geluiden en geuren zijn verdwenen zoals een voltooid schilderij wordt opgeborgen, en een ander leeg zijn plaats in neemt op de schildersezel. Maar ik heb nog altijd mijn boeketje veldbloemen die ik meebracht naar mijn thuis en op mijn bureautafel zet. En mijn verhaal (= herinnering), gevormd op een kleine wei in een klein halfuurtje als het geen kwartiertje is.
donderdag 3 juliLieve mensen,
Het is precies of ik een nieuw leven begin, gisteren naar psycholoog en dokter geweest, vooral deze laatste was tegen verwachtingen in lief en geduldig. Of ik mijn problemen van het verleden naast me ga kunnen leggen, denk het niet. Denk eerder dat ik er mee leven moet. Maar de vraag blijft waarom overkwammen ze mij ? O nee, niet uit de vraag waarom mij en niet een ander ? Neen, waarom waren ze in mijn leven, wat deden ze daar.
Het blijkt dat ik van nul moet beginnen, en dat zal dan ook in militaire stijl gebeuren, medicamenteus ben ik nu van antidepressica, slapers en kalmeermiddelen, een stapje verder naar ik wil ook nog iets om overdag niet meer zo moe te zijn.
Mijn dagschema's en andere papieren hangen lekker op mijn magnetische muur en vertellen me dat ik moet gaan boodschappen doen.
Dus ga ik maar lekker een beetje verder doen.
En lieve vriendin, Wings, ik hoop dat je daar ergens onbevreesd rondvliegt. Ik denk veel aan jouw, weet dat ik je niet genoeg helpen kan. Maar blijf vliegen zoals het klein vogeltje van Gilbert Becaud, want dat heb je verdient.
Groetjes
Vicky Dinsdag 1 juli 2008De grote vakantie is begonnen, en mijn zoontje is naar zijn papa vertrokken. Dus nemen we schema's en dagplanningen ter hand en beginnen er kei hard aan.
Ben tot zelfs al gaan wandelen geweest. Iedereen een fijne vakantie gewenst en geniet maar eens lekker van het weertje. |
|
|
