De discotheek van de buurjongen, drijft me tot op het einde. Een slaappil op de nacht door te komen, brengt een beetje troost. Maar hetgeen volgens mijn psycholoog onmogelijk is, is eindelijk daar ons Vicky is razend en het zal geweten zijn.

 

Voor de rest goed nieuws, Nico gaat door naar het vierde leerjaar. Ondanks het lange wakker liggen van het burenlawaai. Heeft mijn kanjer de eindstreep volgens de juf opmerkelijk goed gehaald. Hoera voor Nico.

Ja, het leven gaat verder. De eindtoetsen zijn gedaan, donderdag krijg ik het rapport en dinsdag zit de school erop. Dan gaat Nico ook 's avonds naar zijn papa.

Dus de laatste dagen proberen we nog ontspannen te vullen met leuke dingen. Hoewel het moeilijk gaat want mijn buren houden me op tot 1 uur 's nachts en zelf ben ik daarna onherroepellijk wakker om 5 uur. Stress en pijn kunnen met tijden vreselijk zijn.

Als ik morgen dood ben,

Schreeuw het dan niet van de daken,

Je kunt toch niet verhalen mijn donkere nacht.

 

Als ik morgen dood ben,

Laat me dan rusten

Ik heb het verdient

 

Als ik morgen dood ben,

Draag me niet tot mijn god,

Want die heb ik al lang verlaten.

 

Als ik morgen dood ben,

Weet dan telkens je een veteraan tegenkomt,

Dat zijn tranen binnen inzitten en opgedroogd zijn.

 

Als ik morgen dood ben,

Neem dan lachend afscheid van me,

Alsof ik op reis ga en je me lachend uitwuift

 

Ja, het wordt een lang weekend. Het is hier jaarmarkt in Zwijndrecht en dan is traditioneel de school dus gewoonweg toe. Geeft ons natuurlijk mer tijd om die eindtoetsen voor te bereiden en eens een uitstapje te maken dat vandaag richting knutstelwinkel gaat.

 

Ja, niet lachen. We zijn er nog altijd, en voorlopig gaat het met de computer goed.

Ook met Nico zijn testen gaat het goed, buiten dat het duidelijk wordt dat zijn logopedisch probleem begint door te wegen bij spelling. Dus werk aan de winkel.

Maar heb gisteren een complimentje gekregen van het CLB, dat ik het goed doe. Nu zou ik in de wolken moeten zijn, maar ben echter niet goed in het ontvangen van complimentjes.

Wat mij betreft, moe is het woord van de week. Hetgeen wel zou kunnen te wijten zijn aan korte nachten van keren en woelen. Misschien toch maar eens zoals de buurvrouw op 't café gaan tot een stuk in de nacht en mijn zoon alleen thuis laten. Helpt om nadien in slaap te geraken en de complimentjes blijven ook weg. En dit was dus een grapje. Want een mens kan nu eenmaal veel veranderen maar niet zijn essentie. Probeer maar eens!

We kunnen nog tokkelen, en alles werkt nog zoals het moet. Ondertussen overgegaan op het reïnstalleren van office. We moeten nog altijd een beetje voorzichtig zijn onze mysterieuze computerfout zou nog wel eens ergens kunnen zitten.

Nico zat gisteren in een examendipje en moest dan ook nog naar papa toe. Hopelijk volgt die de instrukties van het school op en geeft hem voldoende rust en ontspanning. Huistaken meenemen is iets waar Nico met papa nog aan zal moeten werken en dat momenteel volledig bij mij zit. Hij is toch zo bang voor wat gebeuren kan.

Gisteren ook eventjes aan een zorgjuf mijn bezorgdheid voor de kindjes die niet naar het toilet mogen gaan melden. Die toffe madam ging eens horen wat er aan de hand was. Ze veronderstelt dus onmiddelijk dat er iets is. Wat weten we beiden niet juist, maar het geval is in goede handen daar ben ik zeker van.

Ze heeft Nico zo ook eens enorm geholpen en ze staat altijd klaar voor de kinderen. Nog een echte juf dus, streng maar ook lief.

Nu ga ik verder doen met mijn werk,

Doei

Ja, we kwamen eventjes van achter de hoek kijken en een dag later startte de Windows weer niet door. Computertje is dus een weekje bij de PC-mensen gaan logeren, waar hij vlotjes zijn best deed. Nu zit iedereen met zijn handen in het haar en hopen we dat hij ook hier verder zijn best gaat doen.

De eindtoetsen van mijn zoontje zijn nu een week verder nog twee te gaan. Maar voorlopig gaat het vlotjes. Ook de CLB vergadering van het einde van het jaar viel mee.

De sollicitatie viel dan weer tegen, zoals velen zijn ze bezorgd om mijn lichamelijke gezondheid en als je bij het rechtstaan dan nog eens door je knie zakt. Dan is het vermoedelijk totaal verknald. Er valt wel iets anders uit de lucht, we zoeken voorlopig verder.

Eerst een probleem voor de kindjes oplossen. Het was al gemeld door mijn zoontje die het hoorde op de speelplaats, maar nu kreeg ik het van twee kindjes die bij de juf zelf zaten. Er is een juf op 't school die de kindjes tijdens de les niet naar het toilet laat gaan. Gisteren vroeg één van haar kindjes of hij tijdens het lezen mocht gaan. Ik gaf hem toestemming en hij wist te vertellen dat dat van de juf wel niet mocht. Na bevestiging van mijn toestemming ging hij heel bang, maar heel nodig toch. Vervolgens vertelde zijn klascollega dat hij dat bij de juf zelfs niet mag vragen. Het gaat hier over kindjes van een derde lager en nu ga ik vandaag toch eens praten met één van de twee zorgleerkrachten dat ik ken. Want ik heb me vannacht veel zorgen gemaakt: één om het feit dat het kind echt bang was voor een basisbehoefte, twee het is niet gezond voor kinderen dat ze alles zolang ophouden. Dus weer werk aan de winkel. Waarom is het zich verantwoordelijk voelen zo vermoeiend?