Dagdroom

 

Ik zit in het gras tegen een oude boom

Ik voel met hier totaal niet alleen.

Met geen mens om me heen.

Zelfs de tijd passeert en geeft geen gil

 

Hier ben ik één met moeder natuur

en zo’n geschenk is helemaal niet duur.

Het kan aan ieders voeten liggen,

je hoeft er maar om te gillen.

 

Vind je plek bij boom of rots,

of bij beek of rivier !

Het is helemaal niet dier !

 dier = duur

Uiten

 

Komaan gooi het eruit

laat de woorden buiten.

Laat ze dwarrelen in de wind,

Laat ze klinken in elke zin,

Laat ze openen en toeslaan deuren.

 

Bevrijd je hart !

Doe niet zoals ik,

Slik ze niet in !

 

Ouders, onze alle eerste goden

die we aankijken met grote kinderorgen

voor sommigen eindigt dit in genot

voor anderen wordt dit hun noodlot.

 

Hopelijk ken je het genot

en zijn ze nu voor jou nog steeds een soort god.

Een goede god, een troostend begrip

zo'n paartje wens ik iedereen toe.

Van tijd tot tijd schrijf ik een gedicht. Dat werkt therapeutisch het geen ik nog niet in mijn dagboek kan verwoorden krijg ik soms gezegd in een gedicht. Het laat toe directer te zijn. Dit gedicht is ontstaan na een sessie met mijn psycholoog, het gaat over roddel. En slaagt eigenlijk terug op de manier waarop mijn ex-schoonmoeder, mij behandelde en nog steeds behandelt. Als je de roddelkring hier geloofd behoor ik tot de grootste gansters die hier los lopen. Ik zou zo mijn man verlaten hebben voor een andere, zou dat niet fantastische zijn geweest. Wel het is haar manier om de schuld weer bij iemand anders te leggen. Het is immers zeer moeilijk om te zeggen : "Mijn zoon...". Neen, ik ga hier niet roddelen.

Feitelijk, deed ze met dat geroddel een goede daad, hoor. Ik heb een vriendenkring die verder kijkt dan het uiterlijk. Ze is misschien kleiner dan de hare, maar heel veel fijner. En het is dat wat telt.

 

 

 

 

 

 

Ja, gisteren was leesdag voor het derde jaar. Dus ik naar het school. Daar aangekomen loopt een bevriende mama met haar zoontje, die een ijszak tegen zijn hoofd houdt, slecht gezind rond. Ik ben echter vrij laat en zie dat ik haar best even kan laten afkoelen. Tijdens het lezen krijgt ze tot zelfs op bepaalde momenten tranen in de ogen.

Achteraf, zien we elkaar zoals gewoonlijk. Haar zoontje heeft van een klasgenoot onder haar eigen ogen, een schot op de slaap gekregen. En natuurlijk, is ze overstuur. Er komen er andere bijstaan die de gemoederen nog wat doen oplaaien. Het is pas als we terug alleen zijn dat ze even rustig kan praten en dat ik de stress zie verdwijnen.

Zo zie je maar, dat we allen getroffen worden door geweld.

Voor de rest wens ik iedereen een prettig weekend.

Groetjes,

Vicky

Ok, er zijn sommige mensen die denken, dat ik nu altijd op mijn zoon zijn nek zit. Neen, hoor maar vorige keer had hij al 9/10 op gedicht. Dus was het moment daar om mijn standpunt duidelijk te maken dat hij het kon en moest doen. Trouwens ondanks het leren op één avond had hij toch 9/10. Maar hij was onzekerder tijdens het aflegen van de test. En dat vond hij helemaal niet leuk.

Voor de rest ben ik gisteren mijn trappistje gaan drinken, terwijl hij in de tekenschool zat. Voor de mensen die me al een tijdje volgen die weten dat dat mijn woensdag uitje is.

Dus niet veel te melden. Gewoon een goede babbel gehad en een leuke woensdagnamiddag gepaseerd.

Groetjes,

Vicky

Ja, hij had weer pech. Na twee keer het gedicht dat hij moest lezen niet mee te brengen. Met een duidelijk gezichtje van nu moet ik het niet kennen. Was mama eventjes boos genoeg, om de puntjes op de i te zetten. Gevolg, gisterenavond laatste avond en hij heeft het gedicht bij. Gelukkig voor hem want indien niet mocht hij van mij een Goethe-gedichtje onder de hand nemen.

Hij naar zijn kamer 5 minuten nadien komt hij terug, ik ken het want ik heb het zeker 12 keer gelezen. Dus laat ik het hem opzeggen vol fouten natuurlijk. Na 5 keer terug te zijn gestuurd met tranen in de ogen komt hij terug en kent het redelijk goed. Wat een strenge mama niet ?

En nu we het over Goethe hebben, hier een prachtige annonce van zijn hand :

       'Gezocht: een kleine hond

       Die niet bromt en niet bijt,

       Gebroken glazen vreet

       En diamanten sch...'

En dat in die tijd, foei foei, foei

Ja, we zijn nog altijd bezig met die gevoelens. EN op kleuter en lagere schoolniveau, bestaat er zoiets als Axenroos. Die leert aan de hand van dieren, bv een pauw, om bepaalde relatiewijzen op de juiste manier te benaderen. In geval van de pauw gaat het natuurlijk om trots zijn. Leuk om samen met mijn zoontje te doen.

Wat blijkt nu echter hij heeft de kunst geleerd bij zijn leerkracht vorig jaar. DUs bij de opgave neem iets dat je zelf gemaakt hebt en leg trots uit wat je er van vindt krijgt hij 10/10, zijn moeder een 2/10. Ja, tot zijn voor mijn psycjoloog was deze oefening overbodig.

Weet je trots zijn was bij ons vroeger verboden. JE deed of maakte gewoon iets en probeerde daar op je eentje de perfectie in te bereiken. Mijn zoontje komt echter als met de grootste trots laten zien, is hij geen pietzak. Gelukkig betekent opvoeden niet dat we de fouten van onze ouders moeten herhalen.

Groetjes,

Vicky

Dag lieve mensen,

 

Het weekend is in de helft voorbij. Met mijn pikkeltje kon ik niet veel buiten. Dus binnenactiviteiten, knutselen en zelf hamburgers maken. Ook de gehaktballetjes voor vandaag staan klaar. Gisteren toch een filmpje meegepikt bij mijn goede vriend Tommy, Cinema Flora.

Voor de rest vooral aan mijn zoon zijn oren getrokken. En hem vanmorgen verrast met een slagroomdouche, hij was slagroom uit het handje aan het snoeperen. En de mama kan het niet laten om het handje naar boven te kletsen.

Nu ga ik lekker een theetje drinken.

Doei, mensen.

Oké weekend, en mijn zoontje is thuis. Dus geen grote uitjes en die we zouden en willen gaan maken naar de koekenstad, hebben we uitgesteld. Mijn voetjes willen niet mee, de pijn in mijn voetzoel blijft hangen. Misschien moet ik toch maar eens overwegen mijn geneesheer te raadplegen.

Wat we wel gaan doen is zelf hamburgers maken. Benieuwd wat dat gaat worden. Deed dit vroegere veel, maar met al dat verhuizen is het hulpmiddel vanonder in de kast geraakt. Nu met het opschikken is dat ding terug in mijn handen gekomen en gisteren zijn we gehakt gaan halen.

Voor de rest zal het hier zijn gangetje gaan in een lekker lui weekend. Ze voorspellen sneeuw dus zullen we wel zien of het ook nog een wit weekend gaat worden.

Groetjes,

Vicky

Oké, gisteren naar mijn psycholoog P geweest. En hij heeft het weer gedaan, ik loop te rillen in huis met de verwarming volle bak. Tot mijn spijt wandel ik dit er meestal af, maar nu kan ik met mijn pijnlijke voetzolen geen kant meer uit.

Positieve noot heb gisteren een duimpje van hem gehad. Omdat ik na de laatste crisis toch weer in staat ben een beetje praktische controle te verwerven.

Nu ben ik op zijn aandringen ook weer begonnen met een dagboek die ik naar hem doorstuur. En dat gebeurt allemaal in dat klein uurtje. Wonderbaarlijk dat een persoon in je hoofd kan ronddwalen. Gewoon door rustig te zijn. Ook Nico zijn schoolperikelen zijn besproken. We hebben goed gelachen hoor, men gaat er van uit dat Nico gezien zijn verleden niet reageert als een "doorsnee kind". Oké onze vraag is zijn er wel doorsnee kinderen. We heben een gemeenschappelijk antwoord en wat nog erger is kom nu niet af met een doorsnee kind want we willen het geen van beiden in ons huis.

Genoeg gelanterfaterd ga even verder doen. Nico moet naar school geraken en ik moet nu die dagboekversie voor vandaag er uit persen.

Groetjes,

Vicky

Momenteel zeurt iedereen een beetje aan mijn oren. Ik ben inderdaad stil gevallen. Heb momenteel niet zoveel te schrijven. Het is stil van binnen in mij, zeg maar leeg.

Zal weer een kering zijn in het plaatsingsproces vrees ik.

En jullie hebben nog niet te klagen hoor, ook mijn psycholoog vind dat ik weinig schrijf. En gisteren heb ik gebeld met iemand die ik heel graag zie, en als een vriend beschouwd, en die was ook treurig omdat hij mij al bijna twee maanden niet gehoord had.

Dit weekend is een weekend zonder Nico en dat heb ik eventjes nodig. Rust buiten mijn hoofd. Vergis jullie niet ik zie mijn zoontje dolgraag, maar het is een babbelaartje, dat elke prikkel van buitenaf waarneemt, en dan komt overbrengen.

Voor de rest zou ik die sexy-meiden die me via deze weg willen contacteren, willen teleurstellen. Neen, ik wil niet met jullie uitgaan of chatten. Blijf met jullie datingsites nu maar gewoon weg.

De rest van jullie blijven hoor. Ik kom heus van tijd tot tijd nog wel eens binnenspringen. En misschien komen er wel terug nieuwe fragementen van geluk naar boven die ik dan met jullie zal delen.

Groetjes,

Vicky