Wel Trees, ik hoop voor jouw dat je je clown gezien hebt. Spijtige omstandigheden hebben ertoe geleid dat wij onze Sint niet gezien hebben. Maar soms zijn er belangrijkere dingen in het leven.
En moet zeggen dat Nico dat goed heeft opgenomen. Er kwam wel een beetje verdriet bij te pas maar die was meer naar de situatie gericht dan naar het gemis van het feest.

Vandaag toch eventjes proberen die kerstmarkt mee te doen.

Prettig weekend,

allemaal

Oké, weer een helnacht achter de rug, maar er toch ingeslaagd om er een ochtendutje achter te plaatsen. Vannamiddag, ga ik met mijn zoontje, broer en schoonbroer naar schijnt naar een sinterklaasfeestje, vraag me niet waar, wanneer en hoe want dat weet ik zelf niet. Nico is in ieder geval een tekening aan het maken voor een vreemde man met baard (hij weet het geheim reeds). Maar een tekening maken is gewoon fijn voor hem. Morgen vervallen we dan waarschijnlijk in de kerstsfeer, als we even op een kerst- en hobbymarkt verschijnen met ons buurvrouwtje. Zo is iedereen weer tevreden.

Prettig weekend iedereen,

Vicky

Tja, het zijn me de laatste dagen, zware dagen geweest en het belooft niet te minderen.

Nico heeft het supermoeilijk op school, en heb besloten het Centrum voor Leerlingenbegeleiding in te schakelen. Maar vanavond al een oudercontact gehad met juf en zorgjuf en een goed rapport, is er wel. Maar hij raakt nog erg overprikkeld bij sociaal contact dat niet volgens de regels loopt.

Zaterdag mag hij gelukkig met mijn broer en zijn vriend mee naar Sinterklaas. Hopelijk steekt de Zwarte Piet hem niet in de zak en wordt het een leuke tijd.

Vandaag hebben we hem in ieder geval bij juf Nadine kunnen dropen, zodat deze beiden eventjes hebben kunnen bijpraten. Dat doet hem altijd deugd.

Maar al dit geknoei maakt dat ik zelf hoe langer hoe vaster kom te zitten in mijn gevoelens. Mijn pen stropt een beetje op en mijn schilderwerk blijft liggen.

Heb dringend een beetje ontspanning nodig en vele uurtjes slaap.

Groetjes,

Vicky

Oké, gisteren veel traantjes gevloeid na het slechte nieuws. Maar hoewel vandaag doodmoe gaat het hem beter af, hij wil na de feestdagen wel terug zo'n klein lief ding. Hopelijk hebben we dan meer geluk.

Vandaag rustig aan het is therapiedag hopelijk sneeuwd het na de middag niet. Want Sint-Niklaas is toch een mooi eind.

Groetjes iedereen,

Vicky

Vorige week hebben we een uitstapje gedaan naar de vogelsmarkt, en daar een konijntje gekocht. Lach er maar niet mee, er loopt hier al zo'n oud wit exemplaar rond. Maar die sukkelaar liep precies op het einde van zijn pootjes, kwam zijn kot niet meer uit en ging zich elke keer na papa weekend zover mogelijk verstoppen. Dus kocht ik vertederd door de bruine grote ogen van mijn zoontje een konijntje bij, een vrouwtje natuurlijk. Geen probleem want de oude komt uit het asiel en is gekastreerd.

Thuis gekomen met een bang hart blijkt dat die ouwe een pakje jonger is en dat jong ding wel ziet zitten, vriendschap en liefe hingen in de lucht. Maar nu vannacht heeft ons nieuw meisje het opgegeven na een darminfectie. En mijn zoontje weet het nog niet want die is bij de papa. Benieuwd hoe dit gaat aflopen. Zeker met tranen zoals om Blub de goudvis en misschien wel meer van die tranen...

Dus eventjes een bumpertje op ons weekend en afwachten.

Prettig weekend iedereen.

Vicky

Tja, gisterenmorgend deed mijn computer een raar elektrisch geluidje en dan niks meer. Dus ik naar de winkel met dat zwaar log ding onder mijn arm. Die schoten onmiddelijk in de lach en ik antwoorde onmiddellijk : "Neen, mijn kerstboom staat nog niet en ik heb ook de lichtjes nog niet getes ?". Moeten jullie weten vorig jaar staken we de lichtjes in en al de electriciteit was weg, nu ik naar beneden de hoofdschakelaar terug gaan aanzetten. Alles schoot in gang, buiten de computer. Ik met dat ding naar de winkel, en eerlijk geantwoord op de vraag "Hoe heb je dat gedaan ?". Oké die lichtjes gaan me blijven achtervolgen hoewel ik ze in de vuilbak heb gekieperd.

 

Deze keer was de voeding eraan dus na een nieuwe voeding, ben ik weer gesteld. En kunnen jullie weer naar mij luisteren, of moet ik zeggen lezen.

 

Vandaag ga ik met mijn buurvrouw boodschappen doen naar Kruibeke en dus ook even een trappistje drinken bij de Werner. Voor de rest platte rust en een beetje studeren.

Groetjes,

Vicky

Ja mensen, mijn zoontje is gisteren tijdens de week van de smaak mogen gaan koken in een keuken van een echt restaurant. Feitelijk was dit een beetje zijn straf, omdat hij niet wil meedoen met een kerkconcert dat op TV komt. Werd hij met de anderen die niet meededen, bijna gedwongen te gaan koken.

Maar vrees niet mensen, mijn chefkokje heeft nog tien vingers, hoor. Om 5 uur moest ik hem gaan afhalen en proeven van wat ze een hele namiddag gedaan hadden. Dus ik met zijn grote fan, mijn buurvrouw. Naar het restaurant, waar vijf grote tafels klaar stonden om ons (de school) te ontvangen. Proeven werd dus een volledig menu en eventjes ophalen twee uur.

Maar ik was supertrots en de uren vlogen voorbij. Het festijn werd geopend door een sliertkinderen vooraf gegaan door een zingende kok en afgesloten door een stralende juf.

Als eerste kregen we een tomatengroentsoep met balletjes voor geschoteld. En hier komt het enige minpunt van de avond : IK HAD NIET 1 BALLETJE ! Maar de soep was heerlijk, en de kinderen die bij ons zaten konden niet stoppen met praten over hun keukenavontuur.

Vervolgens werden we verwent met een torentje van wortelpuree, vergezeld door een chipolatta.En als laatste een fris fruitslaatje.

Mijn zoontje verdween vervolgens in de speelruimte, terwijl de rij van gehaaste "ik wil nu betalen ouders groter werd". Eens deze rij verdwenen besloten wij ook op te stappen. En ik had reuzegeluk want de juf ging juist een ander kindje uit de speelruimte halen en kon vriendelijk vragen ; Juf Gerda, kun je Nico ook meebrengen ?

Eén minuutje later zie ik een verontruste juf Gerda verschijnen. "Hij zegt dat hij komt maar dat hij eerst nog moet opruimen. Kan dat ?" Met een glimlach stel ik haar gerust en terwijl we nog aan het praten zijn komt Nico al naar beneden.

Nu staan we daar ik, mijn buurvrouw, juf Gerda (niet van zijn klas) en Nico. En wie komt daar nog aangedraaft de chef-kok. Die me wijsmaakt dat Nico 'n kerel is. Lief, beleefd en wijs, maar er zit leven in. We hebben staan vechten in de keuken, 't was een plezier. Ook juf Gerda zij ja, ze zijn allemaal braaf geweest. Maar Nico zijn kookavonturen bij mama hebben, hem in het oog doen springen. Vooral bij de selder snijden, geconcentreerd en fijn.

Tja, dat hij een beetje anders is en uitspringt zijn we nu al gewoon. Maar het is duidelijk dat Nico goed floreert in situaties, waar er gezag is en hij gestimuleerd wordt dingen te doen.

In de auto krijg ik een volledig uitleg van wat ze gedaan hebben en het interieur van dit kindvriendelijk restaurant. Hij vondt het dus supperleuk en voor herhaling vatbaar.

Oké, moet nu afsluiten om Nico naar school te doen, deze heeft een probleem.Hij is doodmoe en geraakt niet vooruit. Gelukkig maar hij in de namiddag naar het kerkconcert van zijn vriendjes gaan kijken, kan hij daar in slaap vallen.

Heb ik jullie ooit verteld over mijn eerste en tot nu toe beste space-vriendin. Ze stuurt me bijna dagelijks van die leuke dingen via e-mail die mijn hart verblijden. Zo was het vandaag een tuin vol bloemen. De laatste tijd heeft ze het moeilijk en is ze hier wat minder actief. Maar dat wil niet zeggen dat ze zoals elke vriend en vriendin regelmatig in mijn hoofd terug opduikt. Graag zou ik haar alle bloemen in de wereld willen sturen, om haar te troosten en steunen. Maar wegens praktische redenen kan dit niet. Dus blijf ik haar maar in alle stilte steunen en het beste toewensen. En misschien is het hier op space wel niet altijd zo vrolijk maar het is echt en dat is iets dat je in deze wereld niet veel ziet.

Groetjes,

allemaal

Ja, soms vindt ik het vreselijk bij mijn uitbarstingen een titel te verzinnen. Waarom moeten wij mensen alles definieren. Een dichter durft toch ook zijn gedicht niet van een titel voorzien, enkel en alleen omdat hij er geen heeft en soms omdat hij die keus aan de lezer wilt laten.

Wel hier gaan we, mis me niet wat ik heb het druk. De studies, de leesmama's, de andere schoolactiviteiten en de dieren.

Morgen gaat mijn zoon meehelpen in een echt restaurant met enkele van zijn vriendjes en om 5 uur mag ik in gezelschap van mijn buurvrouw eventjes gaan proeven. Waarom hij kan meedoen met deze activiteit omdat hij niet meedoet met het kerkconcert. Dat heeft hij onbewust weer goed gedaan. Hij zal aan dat koken zeer veel plezier beleven, dat doet hij thuis ook.

Volgende week donderdag is het dan weer rapport. Duimen maar, maar de testen zien er toch goed uit. Nu enkel het belangrijkste nog het gedrag.

En mama, die zoekt nu naar mensen met artritis in de hoop dat die haar tips kunnen geven voor de behandeling ervan.

Groetjes,

Iedereen

Oké, het weekend begint. De uitslag van mijn maagonderzoek is binnen en buiten een beetje veel stress en een lekker dikke maag is er niks anders te bespeuren. Dus zullen we er maar voor gaan met een pilletje meer en een lichtjes aangepaste eetgewoonte. O ja, en mijn psycholoog natuurlijk, raar hoe het dokter alles doorschuiven. Volgens mij dien ik er aan te werken, wel met begeleiding van, maar uiteindelijk komt het op mij aan. Mijn psycholoog daarentegen begrijpt het beter hij werkt op alle kanten en vindt gewoon leven al moeilijk en belangrijk genoeg. Soms remt hij me tot zelfs af.

Lekker druk is het hier ook hoor, zoontje thuis, boodschappen voor een vriend wiens grootmoeder in het ziekenhuis zit, buurmannen en -vrouwen en nog leuker ik heb van mijn broer gehoord. En we gaan tot zelfs samen met zijn vriend en mijn zoontje naar een sinterklaasfeestje.

Ga nu maar stoppen met preken en nog een beetje studeren.

Prettig weekend,

iedereen

ENGELEN, want ze maken geen onderscheid tussen mooi of lelijk, groen of rood, ze beschermen je door alle nood.

Oké, het drukke weekend is voorbij. We kunnen aan een kleine schoolweek beginnen, vandaag naar de leesgroep, morgen niet want dan zijn de kinderen met hun kerkconcert bezig.

En natuurlijk het is woensdag, tekenschool dag. Zal het nodig hebben, want ben gisteren serieus uitgevlogen tegen Nico. Wapenstilstand was eventjes wapenstilstand niet meer. Maar ach, het zal wel in de beste gezinnen voorkomen, zeker ?

 

Vandaag dus geen spiritueel gedoe,

ik voel met te moe.

Maar wanhoop niet,

er is altijd iets in het verschiet.

 

Groetjes,

Vicky

Met het zappen kom ik op een programma over het paranormale, waarin mensen met paranormale gaven naar een plaats met beschermingsbunker voor H. worden gebracht. (Hij is er één maal geweest.)

Ik kijk naar een geblinddoekte dame die een foto van H. in haar handen gestopt krijgt. Ze begint van alles te vertellen over de man en zijn snorretje dat in haar neus prikkelt.

Vervolgens wordt haar hand gelegd op de bunker. Ze begint deze te betasten. Gaat in paniek achteruit en zegt : “Daar zit een gat in, ik kan daar in.” Ze vertelt dat er koude gangen in zitten en het onaangenaam aanvoelt. Men leidt haar naar binnen en ze vertelt over het kijkgat en de deur die erin zit en wil terug naar buiten.

Buiten confronteert men haar met de foto en de plaats, maar mijn gedachten zijn al elders. In die bunker is het woord “gevangenis” gevallen. Inderdaad het bouwen van een bunker is een effect middel tegen de ellende die je overkomt. Als jij je afsluit vul je je veilig, in je bunker komt er niemand aan je, je bent onbereikbaar. Maar als je lang genoeg in die bunker schuilt wordt het een gevangenis, hoewel je hem langst binnen hebt dichtgemaakt en nog door het kijkgat naar de wereld kijkt. Sta je buiten die wereld en durf je die deur niet meer opendoen en als ze open moest staan zou je toch nog daar blijven.

Je defensie wordt je ondergang. En zelfs, al besef je dit het is moeilijk het tij om te keren.

Oké, kom eventjes binnengewaaid. Ben eindelijk bekomen, de goede raad van het rustig aan te doen eventjes niet opgevolgd en nu ben ik een beetje moe. Gisteren naar de veiling geweest, en pas na middernacht thuis. Gaan slapen was de boodchap, maar om zeven uur liep ik al de was te doen, te kuisen en al dat andere. Voor ik mijn eigen voorbijdraafde ben ik dan maar na de middag met mijn cursus naar Kruibeke gereden om verder te studeren.

Planning was één cola en één trapistje, bij één trapistje is het gebleven. Maar wat de cola's betreft ben ik de tel kwijt. Die dokwerkers zijn niet te volgen. Eén voordeel heb van Werner een tas soep met boterhammen gekregen en dus hoef ik ook al niet meer te koken.

Nu nog een filmpje overleven, want dat heb ik gisteren beloofd. En dan hoop ik eens lekker lang uit te slapen.

Prettig weekend,

iedereen.

Oké gastrootje is gedaan en heb er een lekker dutje achter gedaan. Al bij al viel het nog mee, en hebben ze me niet gefolterd met een pilletje. Dus kan ik mijn zoontje zelf van school gaan halen.

De buurvrouw heb ik bedankt met een lekker kommetje wortelvelouté, en die was superblij. Ik weet dat ze geen geld aanvaard (na alles wat ik voor haar gedaan heb). Maar ze blijft eenzaam en eet graag soep, dus had ik me gisteren maar achter de kookpot gezet.

Nu ga ik me nog een uurtje bezighouden met een VDAB-cursus en straks zal ik de veiling onveilig maken.

PS : Voor zij die zich afvragen hoe ik eruit zie. Wel voor de zoveelste keer is de link gelegd tussen mijn uiterlijk en Kim Clijsters. Mag ik nu niet vereerd zijn ? Ik wil haar gezondheid ook wel hebben, wie niet !

Groetjes,

Vicky

Oké, vandaag binnen voor een gastroscopie. Dus geen medicijn of eten, voor halftien. Moeilijk voor iemand die de nacht niet doorkomt met een lege maag van de pijn. Ben al van vier uur op en zou graag iets willen eten.....

Maar ja, straks om halfnegen vertrek ik met de buurvrouw naar het medisch centrum, en voor nadien staat er een lekker kom wortelsoep te wachten. Gevolgd door een paar uurtjes platte rust vrees ik.

Mijn buurvrouwtje gaat mee omdat na het onderzoek ik zelf niet mag rijden en gisteren stelde een bevriende mama voor om Nico desnoods van 't school te halen. Ja, hulp begin ik langzaamaan te aanvaarden. Hoewel het nog moeilijk is.

 

Het is raar maar ik begin me hoe langer hoe meer thuis te voelen in deze tekstkader op space. Mensen zitten hier vol met goede raad. En hoewel ik het ondertussen wel allemaal weet, blijkt herhaling de beste leerschool. Dank je lieve mensen.

Vandaag een min dagje, maar we zullen het mooi opvullen met leesmama zijn, huiswerk en tekenschool. Waarom een min dagje, mijn zoon krijgt het al moeilijk met het papa-weekend. Dacht er ooit eens aan te wennen, maar na zoveel jaar geef ik dat wennen nu maar op. Slim hé.

 

Dank u Edward voor je vrolijk initiatief van de fotowedstrijd en je leuke artikels. Onbewust heb je mijn een boodschap gegeven of was het Frans Halsema. Gisteren was het weer therapiedag en vandaag luister ik naar de boodschap "vluchten kan niet meer, 'k zou niet weten hoe". Inderdaad, kan niet meer voor mijn verleden vluchten. Maar het is verdomd moeilijk het hef in handen te krijgen. Mijn uitweg ligt in praten, en dan vooral in eerste plaats met mijn therapeut. Maar dat is niet zo simpel, ik zou niet weten hoe. Het is moeilijk te praten over iets dat jezelf niet begrijpt en dat je niet geplaatst krijgt. En dan is er nog de wet, als je praat (in het openbaar) moet je bewijzen hebben of je kunt beschuldigd worden van smaad aan de persoon. En zo wind de dader steeds hij gaat met alles lopen : je respect, vrienden, familie, je eigenwaarde ... .

 

Ja, aan zijn poten. Na mijn knieën is nu mijn pols aan de beurt, morgen naar de echo.

Voor de rest is de vakantie gedaan. En heb ik Nico vanmorgen netjes naar school gedaan. En dan naar de dokter met mijn pikkeltje. 'k word oud vinden jullie ook niet ?

Groetjes,

Vicky