Vicky's profileVicky's spacePhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
|
VakantieJa, vakantie, en mijn hoofdje begint pijn te doen want mijn ratelkanon is thuis. Toch weten we de dagen te vullen met knutselen, wandelen en nog zoveel leuks.
Niet veel te vertellen dus, groetjes aan allen.
Vicky We gaan er weer voorHet was even hectisch, de juf die vraagt even een afspraakje te maken op het CLB. Voor te horen wat die zeggen. Spijtig genoeg dient een juf die ik bijna dagelijks spreekt dit op e-mail te zetten de eerste dag van de herfstvakantie. Slechte timing, vinden jullie ook niet.
Gisteren toch met mijn zoontje lekker technopolis gespeeld. Leuk zo'n boek vol experimenten uit de bieb. Het gebruik van een passer geleerd en 's avonds voor het eerst hem een woordenboek en nadien een encyclopedie in handen gestoken. Vindt dit immers twee belangrijke boeken. Het is raar dat men wel met een chrono naast onze kinderen gaat zitten voor te zien hoe snel ze kunnen leven met een minimum aan fouten. Maar de betekenis van de woorden wordt zo naar achter geduwd, is het niet even belangrijk dat ze de betekenis van woorden kennen of kunnen terugvinden. Snel lezen is wat mij betreft oefening, begrijpend lezen een kunst.
Ook genoeg voor vandaag, ben weer een beetje aan het zeuren.
Groetjes
Vicky Oké, hij is wegOké, papa is gisteren mijn zoontje komen halen. Regelnummer 1 : als het koud is doe ik een jas aan heeft hij nog niet door. Dus daar stond hij kou te leiden, terwijl ik moest melden dat er op het einde van de maand een oudercontact is, er een feestje van een vriendje is in één van zijn weekenden (en wat de kindjes elkaar beloofd hebben als kado). En dan nog vertellen dat Nico het moeilijke heeft gehad zowel met zijn komst als op school. Maar dat ging natuurlijk in dovemansoren.
Dus mijn belofte aan me zelf om hard te worden naar mijn ex toe, valt weer in duigen. Wat weer ben ik degene die de beide aan het praten zet of dat althans probeert. Het enige harde eraan is dat in het gesprek ik de woorden laat vallen : want jullie moeten eens met elkaar leren praten.
Waarom blijft een mens hopen. Een buurvrouw van mij heeft ooit eens gezegd, het moment dat je scheidt wordt je de pispaal van je ex en je kinderen. Je bent als het ware hun Mona Lisa, al hun zorgen en dromen worden aan je voeten geplaatst. En je moet blijven lachen.
Vandaag weer een drukke dag gepland : naar computerwinkel, kruiswoordraadselwedstrijd wegdoen, naar bieb en naar kruidvat voor mijne witte zijn eten. Dan 's avonds nog een laat avondfilm meenemen. En tussendoor enkele machines was draaien.
Prettig weekend iedereen.
Groetjes,
Vicky Help mijn melkflessen sneuvelenOch arme mijn zoontje,
Sinds eergisteren stijgt de spanning terug en iedereen ziet de zenuwen in hem stijgen. Ik hoor ze echter stijgen.
Veertien dagen geleden kocht ik bij de brouwer melk in glazen flessen. Eergisteren en gisteren heeft mijn zoon er telkens één laten vallen. Ook op school is er een uitbarsting geweest en gisteren volgde de ene huilbui de andere op.
Gisteren om kwart na tien liep, er een snikkende jongetje door mijn gang. Dan heb ik hem maar bij mij gepakt om nog eens te praten. En nu ligt hij nog in mijn bed te slapen.
Hopelijk gaat de schooldag voor hem goed en de overdracht naar papa ook.
Groetjes,
Vicky Veel bewegingVeel beweging hier op space. Fotowedstijden en verhalen goede en slechte. En het is leuk het is een speciale soort familie aan het worden.
Vandaag doet de space van E, me er aan denken dat het zwaard van Damocles inderdaad altijd boven ons hoofd zal blijven hangen. Bij een zwaar trauma of een reeks trauma's blijkt dat we slechts één wapen tot onze beschikking hebben : ONZE HERSENEN ! En het blijkt dat deze heel efficiënt zijn, wat we niet kunnen verwerken of aanvaarden, begraven ze ergens heel diep. En als het dan wat beter gaat, dan laten ze soms alles, maar meestal beetje bij beetje alles los.
Na de hel van het trauma, komt dan de hel van het verwerken. Moet zeggen heb in dit alles een goede therapeut gevonden. Maar als andere dingen vanachter de hoek komen, vul ik mijn dagen zodat de herinneringen wegblijven, tot de dag van vandaag jagen ze me nog schrik aan.
Wat de toekomst brengt weet ik niet, ik weet enkel dat ik een zoon heb die me nodig heeft. Tot mijn grote spijt soms een beetje teveel. Wie ik ben zal ik nooit niet weten, dat stuk van mij hebben ze kapot gemaakt tot op de grond.
Oké, genoeg gezeurd. Vandaag mijn lievelingsgroep van de lezers. En tekenschool voor Nico, wat wil zeggen ik naar Werner, mijn babbeltje en trappistje. Gisteren was een rustig dagje, dus vandaag mag iets zwaarder.
Groetjes,
Vicky Waarom mannen niet luisterenEen artikel uit de Libelle doet me eventjes nadenken. Lees maar meer :
"Brits onderzoek wijst uit dat de vrouwenstem te moeilijk is voor de de man. Mannnen heben hun volledige brein nodig om een vrouwensem te kunnen ontrafelen, voor en mannenstem hebben ze genoeg aan één hersenkwab. De voorkeur voor de hese vrouwenstem is daarmee verklaard : die lijk namelijk op een mannenstem."
Dat, was even leuk vinden jullie ook niet ? En naar mijn broer toe, wat heb je hier op te zeggen ? Het duidelijk dat ik kan lezen en schrijven, maar kun jij wel goed naar mij luisteren ? Prettige dag verder iedereen En denk eraan, schrijf een briefje? Tja, misschien een beetje veelTja misschien een beetje veel gedaan. Maar het was lang geleden dat Nico van zijn papa uitgerust kwam en het tegen het weekend emotioneel ook onder controle had. Het werd een voormiddagje winkelen, een namiddag wandelen, een voormiddag rusten en een namiddag Schilder Bervoets tentoonstellingen.
En vanmorgen stapte hij nog opgewekt, de deur uit sinds lang om naar school te gaan. Hopelijk blijft het zo, vooral voor hem. Hij geniet nu van de natuur, de buren (die natuurlijk ook nog tussendoor komen binnen gevallen)en van ons tweetjes.
Voor de rest zie ik hier dat iedereen goed bezig is, zijn tijd te vullen met dit goede herfstweer.
Groetjes,
Vicky Eventjes gekekenOké, nu eventjes rondgekeken in jullie weblogs. Zoveel goede buien, is dat het weekend. Hoop dat jullie dit allen een weekend volhouden, en ik ook. Heb een drukke dag, kersdemonstraties bij Pipoos en de vele mooie space paddestoelfoto's (nieuwe term) lokken ons naar het bos. Hopelijk regent het niet.
Groetjes,
iedereen.
PS : Nico is gisteren van het verhoogje in het zwembad gesprongen zomaar zonder zeuren of twijfelen. De juf moest wel komen kijken. (Trots kereltje niet) . Nieuwe ramp hij moet op zijn rug zwemmen. O jeee ! Vrijdag,Oké, eventjes terug antwoorden. Ik voel me inderdaad beter zonder depressiva van uren slapen in de dag is geen sprake meer. En alles geraakt op zijn plaatsje, maar in mijn hoofd ligt het nog overhoop. Mijn therapeut zegt dat dat tijd vraagt, en zegt verder veel te schrijven. Het is het beste en goedkoopste antidepressiva dat hij kent. Waarbij ik moet toegeven dat ik er verslaafd aan geworden ben.
Nico moet vandaag gaan zwemmen. Heb hem al een verhaaltje verkocht : Als hij nu zonder morren of zeuren van het verhoogje springt. Verschiet de juf zich een bult. Stel je voor dat dit haar neus is en die wordt extra groot En vul dan maar zelf in wat er gebeurt als de juf terug voor haar klas staat............
Volgend bezoek vertellen we jullie de uitkomst.
Groetjes
Vicky en Nico wat die staat ondertussen naast me. 't is weer een tijdje geledenOké, Nico is de deur uit. Op 't terras prijken enkele slaatjes die ik straks eens zal omtoveren in soep. Maar eerst even dit schrijven, het immers weer een tijdje geleden. Ik heb het ool zo druk met de therapie, de leesgroep en Nico. Om over het dagelijkse leven maar te zwijgen.
Heb juist met de juf gepraat, ze wist me te vertellen hoe ze Nico, die reeds een brevet heeft van 25 m, uiteindelijk toch in het groot zwembad heeft gekregen. Het duwen en trekken van de kinderen in het groot zwembad is echter overweldigend, maar ook dat slijt. Het is typisch voor een HSK, dat hij eerst de kat uit de boom kijkt en dan pas een stap in het donkere waagt.
Wat mij betreft ben ik vooral moe. Hoewel sinds ik mijn antidepressiva overboord heb gegooid, ben ik veel actiever. Maar met of zonder, leeg voel ik me en leeg blijf.
Groetjes iedereen,
Vicky WeekendLieve mensen,
Het is weer weekend en Nico is supergestresseerd de deur uitgegaan naar papa. En ik ben vrij als een vogel. Spijtig genoeg trek ik op een kippetje en ga ik niet te ver van mijn hok weg.
Gisterenavond dan maar een filmpje gaan meepikken bij T. en ineens onze ruzie nog maar eens bijgelegd. T kan zo vermoeiend zijn dat ik goed geslapen heb tot ongeveer een uur geleden.
Deze voormiddag even de brouwer binnen springen voor Cola en melk en na de middag voor de buurt om aardappelen naar Kruibeke. Ja, het is weer zover ga lekker een trappistje of kaboutertje drinken, ééntje maar hoor. En ik heb het perfecte excuus, mijn buurvrouwtje is woensdag verjaard. Ze wilt geen cadeautjes, maar eens buitenkomen met mij zit ze altijd wel zitten.
Groetjes,
Vicky DonderdagLieve vrienden,
Woensdag is voorbij gevlogen. Werken met kinderen blijkt bij mij therapeutisch te werken, komt erbij dat ik de juffen heel goed ken en zij mij ook en alles zichzelf uitwijst. Misschien moet ik toch die droom van juf worden uitwerken.
Voor de trouwe lezers, de Werner had nog een kaboutertje voor mij. Genieten. En hoewel woensdag, er geen huiswerk wordt meegegeven. Zijn we een dicteetraining gestart. Mijn zoon heeft net als ik een klein spraakgebrek en dat blijkt naar voor te komen in zijn dictees. Dus oefenen is aan de orde. En liever dan terug naar een logopedist te gaan één of twee keer per week hebben we besloten, elke dag twee zinnen van het dictee te oefenen.
Vandaag is er terug een leesmoment maar dan met de leerlingen van het derde, wat nog leuker wordt want dat is de Nico zijn klas. En daar ken in toch ongeveer 60 % van de kindjes al van.
Voor de rest wacht de strijk en staan er een paar intrims te poppelen om mij eens te horen.
Groetjes,
Vicky Vandaag leesdagOké,
Gisteren kwam ik met mijn PC op te rommelen een gedicht tegen dat ik eventjes gauw met jullie gedeeld heb. Kreeg er prachtige reacties op. Naar een lieve vriendin toe, wil ik zeggen wees maar niet bang ik ben totaal niet eenzaam. Verdrietig en angstig wel, maar zowel wet als medici raden me aan over als te zwijgen, buiten in de therapie wel eens waar.
Voor mij gaat het leven echter verder en wordt gevuld met heerlijke mensen zowel hier op space als in het dagelijkse leven. Zo is het vandaag voor het eerst mama-leesdag. Krijg meer en meer de reactie van mijn omgeving dat ik toch zo goed met kinderen ben. Misschien moet ik mij in mijn volgend beroep daar op richten, na de ouden van dagen komen de jonge van jaren.
Gisteren werd gevuld door een doktersbezoek en boodschappen met de buren die geen auto hebben. Ik verzamel buren en gastritis aan de lopende band. Het ene overvalt me altijd, en als er een buurtje eens niet mee kan springt er een andere in de auto. Help, 'k heb mijn wagen vol geladen.
Oké, ga nu mijn zoontje naar school doen. Dan even mijn dagboekje aanvullen, gaan lezen met een bende kinderen die ik niet ken, eten, tekenschool (en ik naar Werner), eten en dan slapen. Woensdagen zijn toch steeds drukke dagen om over de weekenden maar te zwijgen. Ga zaterdag in ieder geval met mijn buurvrouwtje dat nog steeds pikkeld aardappelen halen voor de wijk, dan weer eens een auto vol aardappelen. En daar ze vandaag jarig is, heb ik haar beloofd iets met haar te gaan drinken.
Help, ik verdrink....
Groetjes
Vicky Titelideeën zijn welkom
Als een boom alleen in de boomgaard. Als een grafsteen alleen op het kerkhof. Als een vis alleen in de zee. Alles en iedereen laat je alleen.
Als een kind zonder moeder. Als een hond zonder baas. Als een leven zonder passie. Alles gaat voorbij in de mist.
Ik voel met te min. En het gaat zo niet meer. Er moet iets anders. En ik probeer het keer op keer.
Maar ik staat als steeds voor gesloten deuren. Niemand thuis ? En ik voel me diep gekweld.
Waarom ben ik er steeds voor hen ? Waarom wil iedereen met me praten ? Waarom troost ik iedereen ? Waar zijn ze nu ?
Voelen ze het niet ? Dat ik het nu nodig heb ? Dat ik het even niet meer weet ! Hoe ik verder leven moet !
Ze zien het niet omdat ik blijf lachen. Omdat ik nog steeds van alles doe. Omdat ze iets anders van me verlangen dan hoe ik me nu voel.
Ik ben en blijf bang om gevoelens te uiten. Omdat ze het te gek zouden vinden. Omdat ze het nog nooit gezien hebben.
Mijn ware huilende ik, verborgen onder een lach ! Maandag, therapie dag, jaarmarkt, geen schooldagOké lieve vrienden,
had er vandaag genoeg van. Mijn zoontje wou weer niet buiten maar na twee dagen binnen zitten, moet ik buiten. Kwam er nog bij dat het bij ons jaarmarkt was. Tijd om mijn oude tijden terug te beleven, een koe, paard, schaap en ezel van dichtbij doen mij nog altijd iets.
Mijn zoontje had via de foto's vernomen dat ik vroeger een ezel kende in Frankrijk die ik "mon frère" noemde. En wou nu ook een ezel of kalfje in de massa zoeken die op zijn broer trok. Hij is teruggekomen zonder keus met de woorden : "Die dieren lijken veel te slim om op B te trekken." Toch heeft hij een babeltje gedaan met de spinsters en de smid, hij begint hoe langer hoe meer op zijn moeder te trekken. Mensen praten graag met ons, en vinden ons een lollig duo.
Je moet weten, humor bedekt in liefde alles en voor de buitenwereld blijk je altijd leuker in je clownen pak.
Straks trek ik er op uit naar mijn psycholoog, voorbereidingen zijn getroffen. Hoop nu eindelijk de registers eens open te kunnen trekken.
Morgen is de dag weer normaal, het is tenminste al school, en voor mij staat er niks op de planning.
Willen jullie echter voor woensdag en donderdag voor mij duimen, please. Ik wordt voor het eerste jaar leesmama. Hopelijk overleef ik die bende en zij mij.
Groetjes
Vicky VrijdagOké deze keer geen kaboutertje, een weekendje platte rust om mijn zoontje terug op adem te laten komen. Juist kledij gekocht om hem in te proppen als hij naar papa gaat, zodat de discussie kan gesloten worden, zolang de kledij niet beschadigd van papa terug komt.
Heb toch besloten korter tegen papa te zijn, tot nu toe altijd proberen bemiddelen om papa en Nico te laten overeenkomen. Misschien doet het hun deugd op beide benen te staan.
Ga nu net als Elisabeth een beetje bijlezen en poetsen van het weekend. |
|
|
